یا امام رضا دوست دارم يک بار ديگه حرمتون رو ببينم ، دوست دارم يه بار ديگه بتونم ضریحتون رو بغل بگيرم ، مي دونم لياقت اينو ندارم ولي دوست دارم جونمو براتون بدم ، مي دونيد برام خيلي عزيزيد ، نمي دونم زبون منو بلديد يا نه ؟ حتماً بلديد بالاخره چندين ساله که اينجاييد مي دونيد چي مي گم ، مي دونيد دلم گرفته ، ميدونيد جز شما کسي رو ندارم مي دونيد هر چي دارم همه از برکت وجود شما هست پس روتون رو از من نگردونید که بدون شما من هيچم بدون شما هيچ اميدي به زندگيم ندارم پس مي خوام از عمق وجودم که پناهم باشيد ...

 مي خوام بذاريد يک بار دیگه گلدسته هاتون رو ببينم ، بذاريد يک بار ديگه ضريح طلاييتون رو تو بغل بگيرم اين لياقت رو بهم بديد که براي شما بميرم فقط همين ....

يا امام رضا ... تو که ضامن آهويي ، ضامن منم باش ...
 

در راه که به سمت تو می‏آمدم، دو بار دریا به سمت خشکی پیش‏روی کرده بود؛ یک بار در کناره‏های دریای خزر و دیگری صحن تو، به سمت خیابان‏های اطراف. از این به بعد، هرجای دنیا گم شوم، قرار ما ساحل گوهرشاد؛ بعد از آب‏بازی جمعیت دور حرم، روبروی چشم‏های آبی خدا؛ آن‏جا که درخت گلدسته تو، طناب طناب ریشه کرده است، از پنجره فولاد، به سمت زمین‏گیرهای خفته.
چرا عدد هشت را به شکل سرپناه آفریده‏اند؟
روبروی تو، اهالی هتل‏های بی‏ستاره به هم می‏گفتند تو را آن دور و برها دیده‏اند. ما که هر چه کمین نشسته‏ایم، تنها غروب‏ها رسوایی دلمان را نقاره زده‏اند.
بیهوده نیست عدد هشت را به شکل سرپناه آفریده‏اند. آن‏جا بلیت‏های رفت و برگشت کبوتر می‏دهند تا هر روز، از گنبدت به سمت دهان باز رواق‏ها بلعیده شوند و به اعماق دعا فرو روند. حالا هر جا خدّام تو، پرهای رنگی پرواز را اشاره می‏کنند، می‏پرم. از این ستون به آن ستون فرج است.

 اي افتخار ما !

به تو مي باليم و به تو مي نازيم... 

به کرمت...به نظرت...به وجودت... به حريمت...

به لطفت که هر بي پناهي را زير سايه اش در بر گرفته است...

وبه نگاهت که هرقلب ملتهبي را آرام مي سازد...

اي امام رئوف!

در اين درياي پر تلاطم وسوسه ها ودر اين سياهي شب هاي عصرغيبت، 

چشمان ما به درگاه نجات بخشت خيره شده، 

تا که گوشه چشمي بر اين بيچارگان آستانه غرق وگمراهي  افکني

 و از اين گرداب غفلت رهايي بخشي.

اي مهربان!

دل مجروح داغ ديده ازهجران ما به پنجره فولادين عطوفتت گره خورده 

وچشمان غيبت ديده ما خاک آستان حضورت را سرمه کشيده است...

اي شفا بخش!

درياب مارا...

.::<- هشتمین پناه ->::. شکيبايي بر بلا زيبا و پسنديده است ولي برتر از آن صبر در برابر محّرمات است.مشکاة الانوار ، ص 22

وقتي که خسته و دلگير از زمين و زمون پا داخل صحنش مي ذاري دلت يه جورايي ميريزه... وقتي که مي خوايي وارد حرمش بشي و داري دعاي اذن دخول رو مي خوني دلت مي خواد با صداي بلند بخوني که زمين و زمون صدات رو بشنون که : آآي مردم من دارم ازش اجازه مي گيرم وارد حرمش شم. اينجاست که وقتي اون پرده کلفت از جنس نمي دونم گبه يا جاجيم يا هر چي رو پس ميزني تا چشمت به ضريح مقدسش مي افته ديگه نمي فهمي کجايي. نور چلچراغها دلت رو با خودش مي بره يه جاهايي که جز احساس نياز ديگه هيچي برات مهم نيست. بي اختيار اولين کاري که مي کني ميري طرف ضريح پاک طلايي  رنگش. اول ميگي سلام. بعدش اگه دلت خيلي پر باشه ميزني زير گريه...هر شب در خيال خويش ضريحت را با آب ديدگانم غبارروبى مى كنم و با نسيم كبوتران ضريحت رادر ديدگانم مجسم مى كنم و بر گنبد طلايى ضريح تو طواف مى گذارم چشم هايم شيدا براى يك لحظه يك ثانيه حضور صميمى ات را در ضريح ترسيم مى كند و من بى قرار مثل يك قطره حباب رنگين ترين رؤيا و جنون ترين مجنون مى گردم  و از خطوط سبز تخيل بر وادى عشق تو گام مى نهم و در سفر به نزد تو حكايت هاى خسته جانم را بازگو مى كنم و كبوتر ذهنم را از حرم تنگناى خويشبر وادى عشق تو رهسپار مى گردانم

عشق،

 بى نهايت دل به زيارت تو اوج مى گيرد اى رضا!
مى آيم به سوى تو تو اى عشق بى نهايت! و توعاشقانه عقده هاى دلم را مرحمى مى شوى و هاى هاى اشكهايم به زيارت تو از ديدگانم جارى مى شود اى ملكه دلهاى خسته!
تو جام مرا پر از شراب معنويت مى سازى  و من عاشقانه نامت را فرياد مى زنم:
اى امام هشتمين! اى ضامن آهوان رميده!
تو معيار سنجش صداقت هستى تو آسمان زلال دلها هستى

عشق،

پنجره فولادت را معنا مى كند و دل به زيارت تو اوج مى گيرد
اى ضريح سراسر نور! با دلى آكنده از صداقتهاى تو با جامى تهى از عشق و چشمانى بر گل نشسته به سوى تو مى آيم و پرندگان حرمت عروجت را معنا مى كنند و عاشقانه دانه از لانه نور برمى چينند و تو را مى ستايند اى بزرگ ترين واژه كلام! تو عروج آسمانى كرده اى و تمامى زائران ضريحت را به سوگ عشق نشانده اى  كه همه سينه ها و همه جانها تو را مى طلبد

آقاي خوبم سلام

دلم خيلي واستون تنگ شده است.مدتي است نيومدم پابوستون.اما امسال با سالهاي قبل فرق داره .اخه اقا جون هيچ وقت اينطور دلم نشكسته بود نمي دونم چرا  الان اشكهام هم دارند كمكم مي كنند .كاري به دور و بريها ندارم .اقا جون امروز نمي خوام بگم ماشين و خونه و موبايل ندارم چون خدا بهترشو برام جور كرده اون مهر شما اهل بيته كه تو دلم لونه كرده .اومدم بگم رضا جون هواي خواهر و برادر و همكارانم رو داشته باش.اينها هم مثل من هر كدامشون يه غم و غصه ايي دارند مشكل تو زندگيشون فراوونه.شايد بعضي هاشون درد و دلشون رو با هيچ كسي نمي تونند بگنند. شايد روي كاغذ مي نويسند و بعد پارش مي كنند و مي ريزند دور

آقا ي مهربونم : به شما مي گن ضامن آهو چون بين  اون و صياد واسطه شدي .اخه قربونت برم ما كه از آهو كمتر نيستم .بيا بين ما و خدا واسطه شو .از بس گناه كرديم خجالت مي كشيم ازش عذر خواهي كنيم آقا جون امروز پاك زندگي كردن خيلي سخته  تو جبهه دشمن معلوم بود روبرو مي جنگيد اما حالا چي ؟ هر طرف كه نگاه مي كني دشمنه اما اين دشمن با چيزهاي قشنگه داره گولمون مي زنه يه روز با مواد مخدر يه بار با فيلم هاي مستهجن يه روز با لباسهاي تنگ و چسبان و آب رفته وروز ديگه با

رضاي مهربونم: به خدا  ما قلبمون پاكه مهر شما اهل بيت تو  وجودمون موج مي زنه.هرگز قلبا راضي نيستيم ازتون جدا بشيم .كمكمون كنيد.تو رو به جان مادرت خانم فاطمه عزيز  .به علي اصغر شيرين زبون .به جو ن  گل نرگس كه همه چشم انتظارشند، ما رو تنها نذاريد.دستمون رو بگيريد .نذاريد بيشتر از اين ازتون فاصله بگيريم.ما شما اهل بيت رو از جونمون بيشتر دوست داريم راستي نزديك بود يادم بره .آقاي مهربونم اين برو بچه هاي  حزب الله تو جنوب لبنان تنها هستند.اونا هم مثل شما مظلومند.خوب ثابت كردند مثل امام حسين حاضرند بميرند ولي  زير بار زور نرند.آ‍قا به دنيا ثابت كنيد كه شيعه تنها نيست. بفهمند كه پشت پرده يه خبر هايي هست كه با چشم ظاهري ديده نمي شه ببخشيد اقاي عزيزم  امروز اينقدر سرتون رو درد آوردم.آخه هيچوقت اينطور دلم نگرفته بود و كسي رو مثل شما پيدا نكرده بودم تا با هاش درد و دل كنم آقا جون: خيلي ها التماس دعا گفتند .دلشون مي خواد  بيان و با شما درد و دل كنند .نذار اين آرزوبه دلشون بمونه

 خدا نگهدار:  چشم انتظار لطفت ....عليرضا

  لحظاتي بعددر ميان جمعيت عاشق نامه در ضريح امام رضا جا گرفت

 اي تمناي روشن آسمان! کمتر از آهوي بي‏پناه نيستم، مرا هم ضمانت کن! به سرا پرده خويشت‏بخوانم و هم صحبت کبوتران آستانه‏ات کن!

 اي غريب نواز! زخمهاي بي‏شماره‏ام به دستهاي نوازش تو محتاج است . اي تکيه گاه هشتمين که دقيقه‏ها با آهنگ نقاره خانه تو کوک مي‏شوند! بي‏پناه خويش را درياب

مي خواهم تا آنجا كه دوست دارم، پربگيرم، اما تا بارگاه دوست راه طولاني است. چشم از پنجره برنمي دارم. دشت از پي دشت، كوه از پي كوه، دسته دسته گل سرخ، يك عالم سبز و يك دريا اشتياق كه دستي از غيب به جانم ريخته است! هميشه همين طور است. خودم را كه به مولا مي سپارم، ديگر اين من نيستم كه مي روم، براي لحظه اي، خواب مرا مي ربايد... دست در دست نور و آرميدن در كنار ضريح! چه دل انگيزند اين خواب هاي خوب!

برمي خيزم، پيرامونم غوغايي به پاست. صداي دل هاست. همه مي گويند: يا ضامن آهو! رسيده ايم انگار! اين گنبد زيبا، قلب ايران است. چه دورنمايي دارد!

السلام عليك يا علي بن موسي الرضا. السلام عليك يا...

بغضي غريب و بعد هم هاي و هوي پريشان دل. تا غروب راهي نيست. دل و نقاره و اشك به هم مي آميزند، و من پر از ضريح مي شوم. و سرشار از رازهاي طلايي!... چه بويي از كنارم گذشت، بوي آسمان بود. يك بوي خيس، يك بوي معنوي سبز. گويا فطرتم بود كه معطر شد از عشق! ضريح اينك به ملكوت مي ماند، و من مي خواهم تا رضايت «رضا» اوج بگيرم. نيشابور از خاطرم مي گذرد، لحظه اي كه امام سر از كجاوه بيرون آورده اند و فرياد شادي و اشك شوق، زمين و زمان را به هم پيچيده است. لحظه اي كه سينه چاكان حضرتش ازفرط عشق به خاك غلتيده اند. لحظه اي كه بيش از بيست هزار تن تقريرات امام را مي نويسند. [«لااله الاالله» دژ استوار من است و من يكي از شرط هاي آنم.] به راستي اگر ولايت نباشد، كلمه مقدس «توحيد» چگونه استوار يابد!؟

شب از نيمه گذشته است. همه جا سرشار از اشك و گلاب است و من خود را با همه شور به كجاوه سبز ولايت مي رسانم.

يا ضامن آهو! دل هاي بي پناهمان را كه چون آبگينه هاي شكسته در پهناي گيتي سرگردانند، در پاي ضريح مقدست آشيان ده كه محتاج پركشيدن به آبي لايتناهي فطرت خدا يي مان هستيم.