مأمون كه در زمان پدرش از طرف وى والى خراسان بود، بعد از درافتادن با برادرش امين و كشتن او، مركز خلافت را از بغداد به مرو منتقل كرد.
بعد از استقرار حكومت مطلقه، دو چيز او را واداشت كه از امام على بن موسى الرّضا(عليه السلام) دعوتى مصرّانه به عمل آورد تا حضرت را به زور و اكراه هم كه شده به مقرّ حاكميّت خود بكشاند

1ـ خالى بودن دستگاه حكومتى از وجود يك ركن مهمّ علمى و معنوى،

2ـ جلوگيرى از نفوذ چشمگير مردم آگاه، به ويژه طرفداران آل على(عليه السلام).
مأمون گمان می كرد با آمدن على بن موسى الرّضا(عليه السلام) به ايران، ضمن پر شدن خلأ علمى و معنوى، با عَلَم كردن وليعهدىِ آن حضرت، در ظاهر به خواسته هاى طرفداران آل على و پيروان امام هشتم جامه عمل پوشانده مىشود و آرامشى در قلمرو حكومت ايجاد و راه بهره بردارى هاى سياسى هم هموار مىگردد، يا دستكم با اين اقدام، سرپوشى روى كارهايى كه شده و يا در شرف انجام است، گذاشته می شود.

پرسيدند:خدا چگونه و كجاست؟

امام فرمود:اساسا اين تصورى غلط است،زيرا خداوند مكان را آفريد و خود مكان نداشت،و چگونگى ها را خلق كرد و خود از چگونگى (و تركيب) بر كنار بود،پس خدا با چگونگى و مكان شناخته نمى شود،و به حس در نمى آيد،و به چيزى قياس و تشبيه نمى گردد.

-چه زمانى خدا بوجود آمده است؟

امام-بگو چه زمانى نبوده تا بگويم چه وقت بوجود آمده است.

-چه دليلى بر حدوث جهان (يعنى اينكه جهان قبلا نبوده و مخلوق است) وجود دارد؟

امام-نبودى سپس بوجود آمدى،و خود مى دانى كه خود را نيافريده يى و كسى كه مانند توست نيز ترا بوجود نياورده است.

-ممكن است خدا را براى ما توصيف كنيد؟

-امام-آنكه خدا را با قياس توصيف كند هميشه در اشتباه و گمراهى است و آنچه مى گويد ناپسند است،من خدا را به آنچه خود تعريف و توصيف فرموده است تعريف مى كنم بدون آنكه از او رؤيتى يا صورتى در ذهن داشته باشم:«لا يدرك بالحواس »خدا با حواس آفريدگان درك نمى شود،«و لا يقاس بالناس »به مردم قياس نمى شود،«معروف بغير تشبيه »بدون تشبيه شناخته مى شود،در عين علو مقام به همه نزديك است،بدون آنكه بتوان همانندى براى او معرفى كرد،به مخلوقات خود مثال زده نمى شود،«و لا يجور فى قضيته »در حكم و قضاوت خود بر كسى ستم نمى كند...به آيات و نشانه ها شناخته مى گردد. (۱)

-آيا ممكن است زمين بدون حجت و امام بماند؟

امام-اگر يك چشم بر هم زدن زمين از حجت خدا وامام خالى بماند همه ى زمينيان را فرو خواهد برد.

-ممكن است در باره ى فرج (امام عصر عج) توضيح بدهيد؟

امام-آيا نمى دانى كه انتظار فرج جزو فرج است؟

-نه نمى دانم مگر به من بياموزى!

امام-آرى،انتظار فرج از فرج است. (۲)

-ايمان و اسلام چيست؟

امام-حضرت باقر العلوم فرمودند:ايمان مرتبه يى بالاتر از اسلام،و تقوى مرتبه يى برتر از ايمان و يقين مرتبه يى برتر از تقوى است،و چيزى كمتر از يقين ميان مردم تقسيم نشده است. (۳)

-يقين چيست؟

امام-توكل به خداى متعال و تسليم در برابر اراده و خواست او،و رضايت به قضاى الهى،و واگذارى امور خويش به خدا (و از او مصلحت خواستن) (۴)

-عجب (خود بينى و خود پسندى) كه عمل را از بين مى برد چيست؟

امام-عجب درجاتى دارد،از جمله آنكه كار زشت در نظر بنده جلوه مى كند و آن را نيكو مى پندارد و از آن خشنود مى شود و گمان مى كند كار خوبى انجام داده است،و از جمله آنكه بنده به خداى خود ايمان مى آورد آنگاه بر خدامنت مى گذارد،در حاليكه منت گذاشتن حق خداست. (۵)

-آيا حضرت ابراهيم كه گفت:«و لكن ليطمئن قلبى »در دل خود ترديدى داشت؟

امام-نه ابراهيم يقين داشت،و منظورش اين بود كه خدا بر يقين او بيافزايد. (۶)

-چرا مردم از امير مؤمنان على عليه السلام دورى كردند و به غير او روى آوردند با آنكه سابقه ى فضائل آن حضرت و مقام و منزلت او نزد پيامبر صلى الله عليه و آله براى مردم معلوم و آشكار بود؟

امام-چون امير مؤمنان (ع) از پدران و برادران و عموها و دائى ها و بستگان آنان كه با خدا و رسول (ص) او در جنگ و ستيز بودند تعداد بسيارى كشته بود،و اين باعث دشمنى و كينه ى آنان شد،و دوست نداشتند امير مؤمنان (ع) ولى و رهبر آنان گردد و نسبت به غير آن حضرت اين احساس و دشمنى را نداشتند،زيرا غير او در پيشگاه پيامبر (ص) و جهاد با دشمن مقام امير مؤمنان را دارا نبود بهمين جهت مردم از امير مؤمنان دور شدند و به غير او رو آوردند. (۷)

۱- مسند الامام الرضا (ع) ج 1 ص 47- 10

۲- مسند الامام الرضا (ع) ج 1 ص 227

۳- مسند الامام الرضا ج 1 ص 258

۴- مسند الامام الرضا (ع) ج 1 ص 258

۵- مسند الامام الرضا (ع) ج 1 ص 285

۶- مسند الامام الرضا (ع) ج 1 ص 315

۷- عيون اخبار الرضا (ع) ج 2 ص 81

در زمان فرمانروايى هارون عباسى پس از شهادت امام کاظم عليه السلام، عدّه‏اى به فرماندهى "جلودى" كه مردى سفّاك و بي‌رحم بود، مأموريت يافتند به محلّه بنى‌هاشم در شهر مدينه منوّره حمله كنند، و تمام خانه‏ها را به تاراج بكشند.

امام هشتم در پاسخش فرمودند: كه تو همين‏جا منتظر بمان و صبر كن، من سوگند ياد مى‏كنم كه هر چه اين بانوان از زيورآلات و لباس و غيره دارند برايت بياورم، جلودى نپذيرفت و بر خواسته‏اش اصرار مى‏ورزيد، و حضرت امام رضا عليه السلام پيوسته مى‏فرمودند كه اگر صبر كنى من قول مى‏دهم هر آنچه در اطاق و در اختيار آن مخدرات هست نزد تو بياورم، تا اين كه جلودى پذيرفت.

امام وارد اطاق شده و به آن مخدّرات امر فرمودند كه هر كدام جز يك پيراهن بر تن، آنچه كه دارند اعم از زيورآلات، خلخال، گوشواره و حتى مقنعه‏هاى روى سرشان را به همراه تمام أثاثيه خانه به جلودى دادند.

از اين واقعه مدت‌ها گذشت تا اين كه حضرت امام رضا عليه السلام به خراسان تشريف آورده و به اصطلاح، وليعهد مأمون عباسى شدند، و مأمون دستور داد كه تمام اطرافيان و درباريان با آن حضرت بيعت كنند، و همه بيعت كردند جز نفرات معدودى كه يكى از آنها همين جلودى بود.

مأمون عباسى آن چند نفر را به جرم عدم بيعت با امام رضا عليه السلام به زندان افكند.

جلودى با آن سابقه ننگين و با آن دشمنى و هتك حرمتى كه نسبت به امام رضا عليه السلام روا داشت، و با آن كه با آن حضرت از بيعت هم سر باز زد، مورد لطف و عنايت و عفو حضرت رضا عليه السلام قرار گرفت به اين ترتيب كه يك روز بعد از زندانى شدن جلودى مأمون به خدمت امام هشتم شرفياب شده، و موضوع زندانى شدن آن چند مخالف و از جمله جلودى را به ايشان عرض كرد، و سپس دستور داد كه زندانيان احضار شوند.

امام رضا عليه السلام كنار مأمون نشسته بودند كه از دور چشمشان به جلودى افتاد، با وجودى كه از ظلم و ستم آن شخص دل‏آزرده بودند و مورد چپاول و هتك حرمت او قرار گرفته بودند، و بالاخره مى‏دانستند كه جلودى با ايشان دشمنى آشكار دارد، با تمام اينها جلودى را عفو كرده و با لطف و مرحمت خويش از گناهان او چشم پوشيدند، و به همين جهت رو كرده به مأمون و با صورت گشاده‏اى فرمودند: اين پيرمرد، جلودى را به من ببخش و آزادش كن، مأمون با صداى آهسته عرضه داشت: اين همان کسي است كه دختران پيغمبر را آزرده و خانه شما را چپاول كرده است!

اما جلودى از روي كينه و بغضى كه نسبت به حضرت رضا عليه السلام داشت، گمان برد كه آن حضرت عقوبت و مجازاتش را از مأمون مى‏خواهند، از اين رو به مأمون گفت: ترا به خدا و به خدمتگذاريم به پدرت هارون سوگند مى‏دهم كه خواهش اين آقا را نسبت به من نپذيرى!

مأمون كه وضع را چنين ديد از بزرگوارى امام رضا عليه السلام و خباثت جلودى در شگفت شده و به جلودى گفت: به خدا سوگند خواهش اين آقا را نسبت به تو عملى نمى‏كنم، سپس به دژخيم خودش دستور داد گردنش را بزند.

منبع: اعيان الشيعه، سيد محسن امين، ج1، ص42، چاپ بيروت

... جمعيت انگار سال هاست آب نخورده اند، انگار اصلا آب نخورده اند. با عجله کاسه هاي طلائي را پرآب مي کنند. تصوير لرزان گنبد مي افتد توي آب کاسه هاي طلائي، و مي رسد به لب هاي تشنه. من هم کاسه اي را نصفه آب مي کنم و آرام در پلاستيک را باز مي کنم. سرش را بيرون مي آورد و جمعيت را نگاه مي کند. کاسه را مي آورم نزديکش. او هم نوک صورتي رنگش را توي کاسه مي کند و آب مي خورد. انگار خيلي تشنه بوده. انگار اصلا آب نخورده. کاسه را دوباره پر مي کنم و خودم هم مي نوشم. هم آب را، هم طلائي لرزان گنبد توي کاسه ي آب را. سلام مي دهم به حسين(ع). کاسه را مي گذارم سر جايش و مي آيم سمت پنجره فولاد.
 جمعيت آن جا بيشتر است، خيلي بيشتر. ده ها دست، گره شده در پنجره فولاد. پنجره فولادي که درست روبه روي ضريح آقاست. پنجره فولادي که سبز مي زند، از بس پارچه ي سبز به آن بسته اند. و قفل ها، قفل هائي که انتظار دستي را مي کشند که بدون کليد، همه ي قفل ها را باز مي کند.
کبوتر را از توي پلاستيک در مي آورم. مي خواهد فرار کند، پرواز کند و برود. حواسم هست. حواسم هست هم فرار نکند و هم خيلي محکم توي دستم نگيرمش. يک وقت اذيت نشود. کبوتر هاي امام رضا(ع) را نبايد اذيت کرد. او هم قرار است کبوتر حرم شود، از همين امشب. کبوتر را مي آورم مقابل صورتم، توي چشم هاي ريز و سياهش نگاه مي کنم. سرم را کنار گوشش مي آورم و زمزمه مي کنم. به اش مي گويم از امشب صاحبش امام رضا(ع) است. به اش مي گويم ديگر کبوتر حرم شده. به اش مي گويم يک وقت جائي نرود، از امام رضا(ع) جدا نشود. اما بعد فکر مي کنم کدام کبوتر است که پايش ـ يا بهتر بگويم، بالش ـ به حرم باز شود و بعد هوس کند جاي ديگري برود، جاي ديگري پرواز کند؟ کجا بهتر از صحن و سراي آقا؟ کجا بهتر از سقاخانه و گنبد و پنجره فولاد؟ نه، کبوترم هيچ جائي نمي رود. فکر کنم تا آخر آخر عمرش، همین جا بماند. و باز زمزمه می کنم، حرف هائی که ته ته دلم مانده را به اش می گویم. چه خوب هم گوش می دهد. ازش می خواهم برود و همین حرف ها را بدون کم و زیاد به امام رضا(ع) بگوید. بعد می آیم کنار چادر برزنتی سبزی که روی داربست ها کشیده اند، کنار سقاخانه، رو به روی پنجره فولاد. کف صحن را زیرسازی می کنند و چادر را برای این زده اند که خرابی های بنائی، فضای قشنگ صحن را به هم نزنند.
دستانم را کم کم شل می کنم، و بعد یک دفعه می آورم بالا و کبوتر را پرتاب می کنم توی آسمان نورانی حرم. کبوتر بال می زند و چرخ می زند و صاف بالای چادر برزنتی سبز، مقابل آقا، رو به روی پنجره فولاد می نشیند. رو می کند به سمت آقا. تعجب می کنم. انتظار نداشتم همین اول کار، همه ی حرف هایم را به آقا بزند. کبوتر همان جا نشسته و انگار زمزمه می کند. نگاه می کنم به گنبد، به پنجره فولاد، و به کبوتری که از حالا دیگر کبوتر امام رضا(ع) است. چند دقیقه ای همان جا روی چادر برزنتی سبز، رو به آقا می نشیند، من هم کنار سقاخانه می ایستم.
و بعد کبوتر پرواز می کند، بال می زند و چرخ می زند و می آید روی سقاخانه، روی بام طلائی و گنبد شکلش. می نشیند کنار بقیه ی کبوتر های جلد حرم. کبوتر ها برایش جا باز می کنند. لابد با هم خوش و بش می کنند. لابد از او می پرسند این چند دقیقه، به آقا چه گفته. می دانم که به آن ها نمی گوید. آخر همه اش رازی بوده بین من و کبوتر و آقا!...

مي خواهم تا آنجا كه دوست دارم، پربگيرم، اما تا بارگاه دوست راه طولاني است. چشم از پنجره برنمي دارم. دشت از پي دشت، كوه از پي كوه، دسته دسته گل سرخ، يك عالم سبز و يك دريا اشتياق كه دستي از غيب به جانم ريخته است! هميشه همين طور است. خودم را كه به مولا مي سپارم، ديگر اين من نيستم كه مي روم، براي لحظه اي، خواب مرا مي ربايد... دست در دست نور و آرميدن در كنار ضريح! چه دل انگيزند اين خواب هاي خوب!

برمي خيزم، پيرامونم غوغايي به پاست. صداي دل هاست. همه مي گويند: يا ضامن آهو! رسيده ايم انگار! اين گنبد زيبا، قلب ايران است. چه دورنمايي دارد!

السلام عليك يا علي بن موسي الرضا. السلام عليك يا...

بغضي غريب و بعد هم هاي و هوي پريشان دل. تا غروب راهي نيست. دل و نقاره و اشك به هم مي آميزند، و من پر از ضريح مي شوم. و سرشار از رازهاي طلايي!... چه بويي از كنارم گذشت، بوي آسمان بود. يك بوي خيس، يك بوي معنوي سبز. گويا فطرتم بود كه معطر شد از عشق! ضريح اينك به ملكوت مي ماند، و من مي خواهم تا رضايت «رضا» اوج بگيرم. نيشابور از خاطرم مي گذرد، لحظه اي كه امام سر از كجاوه بيرون آورده اند و فرياد شادي و اشك شوق، زمين و زمان را به هم پيچيده است. لحظه اي كه سينه چاكان حضرتش ازفرط عشق به خاك غلتيده اند. لحظه اي كه بيش از بيست هزار تن تقريرات امام را مي نويسند. [«لااله الاالله» دژ استوار من است و من يكي از شرط هاي آنم.] به راستي اگر ولايت نباشد، كلمه مقدس «توحيد» چگونه استوار يابد!؟

شب از نيمه گذشته است. همه جا سرشار از اشك و گلاب است و من خود را با همه شور به كجاوه سبز ولايت مي رسانم.

يا ضامن آهو! دل هاي بي پناهمان را كه چون آبگينه هاي شكسته در پهناي گيتي سرگردانند، در پاي ضريح مقدست آشيان ده كه محتاج پركشيدن به آبي لايتناهي فطرت خدا يي مان هستيم.

برای دانلود کردن مدیحه ها، روی گزینه دانلود کلیک کنید

مهدی اکبری (ضامن آهو مدد مولا)                                             دانلود 

سید مجید بنی فاطمه (توی خوابم می دیدم که پادشاه عالمم)        دانلود

روح الله بهمنی ( خدا توکل می کنم، به رضا توسل می کنم)           دانلود

سید مهدی حسینی (مثل کفتر حرم پر می زنم)                           دانلود

حسین سیب سرخی (عمریه مستی می کنم)                            دانلود

حاج محمد رضا طاهری (روی لوح دلم حق نوشته)                         دانلود

 حاج محمد رضا طاهری (دلمو گره زدم به پنجرت دارم می آم)           دانلود

قانع (مهربون مهربونی   ای تو رئوف ازلی)                                     دانلود

حاج محمود کریمی (سایه ی مرغ سعادت به روی دلم کشیده)         دانلود

حاج محمود کریمی (قاصدک دل من، به عشق شمس شوس)          دانلود

حاج محمود کریمی (یادم می آد بچه بودم ...)                                دانلود

حاج محمود کریمی (اذن دخول حرم تو   یا اباالفضله)                       دانلود

مهدی مختاری (امام رضا اگه خوب یا بدم  امام رضا پیش تو اومدم)     دانلود

 

 خواب و خوراکش چیزی جز گریه نبود، خود را در اتاق حبس کرده بود و به در ودیوار می‏نگریست تا خاطره جدیدی بیابد و ضجه‏ای تازه سر زند. یک هفته قبل، ترکمن‏ها حمله کرده بودند و پس از کشتار فراوان آذوقه، زنان ودختران جوان را برده بودند. یکی از دخترانی که دزدیده بودند، تنها فرزندپیرزن بود که مرهم زخم و التیام‏بخش غمهای دلش بود و با رفتنش دیگر امیدی به‏زنده ماندن نداشت. مثل اینکه یاد سخنی افتاده باشد، با خود گفت: «می‏گویند هر که به زیارت امام‏رضا(ع) برود آن حضرت در قیامت ضامنش می‏شود که به بهشت‏برود، پس حتما می‏توانددخترم را در همین دنیا به من بازگرداند.» با این امید، زحمت و مشکلات سفر را به جان خرید، توشه‏ای فراهم کرد و راهی مشهد مقدس شد.هنوز ترکمن‏ها آنچنان از شهر دور نشده بودند که به تاجر برده‏فروش‏بخارایی برخوردند و برای اینکه در حملات بعدی، دست و پایشان بازتر باشد، زنان‏ و دختران را به او فروختند.تاجر، که از خریدش خوشحال بود، با کنیزانش با مهربانی برخورد کرد تا غم‏دلشان تسکین پیدا کند. پیرمرد صالح پس از خداحافظی و سپردن مغازه به پسران رشیدش، به مسجدشتافت. پس از نماز و نیایش به خانه رفت و پس از صرف شام و حساب و کتابی‏کوتاه، سر به بالین نهاد و دور از دغدغه‏های روزانه، به خوابی عمیق فرو رفت. هنوز ساعتی از خوابش نگذشته بود که دید در دریایی عمیق و بزرگ دست و پامی‏زند، کمک می‏خواهد و هیچ کس به یاری‏اش نمی‏آید; هنگامی که می‏خواست‏بر اثرخستگی و ناامیدی در آب غرق شود، دختری جوان و زیبا به سراغش آمد، دستش راگرفت و از دریا بیرونش کشید . .. . پیرمرد، که از ترس تمام بدنش خیش عرق شده ‏بود، با فریاد از خواب پرید و تا صبح نتوانست‏بخوابد ......صبح، خواب‏آلود وارد مغازه شد.  هنوز ساعتی نگذشته بود که تاجر برده‏فروش وارد مغازه شد. پس از احوالپرسی، گفت که تعدادی کنیز آورده است و اگر می‏خواهد، می‏تواند ببیند و با قیمت مناسب‏بخرد. با این حرف او را به خانه‏اش کشاند. در همان حین که پیرمرد به زنان و دختران نگاه خریدارانه می‏کرد و از کنارشان‏می‏گذشت، ناگهان نگاهش به دختری افتاد که شب پیش او را در خواب دیده بود. با دیدنش چشمهایش می‏خواست از حدقه بیرون بجهد، در شگفت‏ بود و باورش نمی‏شد. پس ‏از دقایقی که به حال طبیعی بازگشت، بلافاصله او را خرید و به مغازه‏اش برد. در حین راه رفتن مدام به او می‏نگریست و با خود می‏اندیشید که در خوابش چه‏می‏کرده ...؟ در مغازه دختر جوان را مقابل خود نشاند و برای رفع اوهامش از وی خواست تا ازخانواده و اصل نسبش بگوید. دختر تمام زندگی‏اش را بازگو کرد. پیرمرد که فهمیده بود کنیزش دختری شیعه است، به او گفت: «خیالت آسوده باشد،من چهار پسرم دارم که از نظر ایمان زبانزد خاص و عامند; آنها را به تو نشان‏می‏دهم، هر کدام را که خواستی بگو تا شوهرت شود.» کنیز سرش را پایین انداخت‏و به گونه‏ای که شرم در صورتش موج می‏زد گفت: «من همیشه آرزو داشتم که به‏زیارت امام رضا(ع) بروم. حاضرم با هر کدام از پسرانت که حاضر باشد مرا به‏آنجا ببرد، ازدواج کنم.» پیرمرد خوشحال شد و پیشاپیش به عروسش تبریک گفت. فرزندانش را صدا زد، دختر را به آنها نشان داد و شرط ازدواج دختر را بازگوکرد. پسر بزرگ خانواده که عاشق امام رضا(ع) بود و همه ساله به زیارتش‏می‏شتافت، در جستجوی دختری مناسب برای ازدواج بود. وقتی دید این دختر، موردتایید پدر است و همچون او به امام رضا(ع)، بسیار علاقه دارد شرط را پذیرفت وهمانگاه صورتش پر از بوسه و شادباش، برادران شد و در آن ساعت، مغازه سرشاراز لطافت و صمیمیت و خوشحالی شد. چند روزی نگذشت که پیرمرد سور و سات عروسی‏را به پا کرد و اکثر مردم شهر، غذای عروسی پسرش را خوردند. فردای آن شب، روزعمل به وعده بود. همه فامیل برای بدرقه گرد آمده بودند و برای زوج جوان سفری‏خوش را آرزو می‏کردند. هوا گرم بود و راه طولانی; عروس به خاطر درازی راه و تغییر آب و هوا به‏سختی مریض شده بود به طوری که ادامه سفر برایش غیرممکن بود و بر روی پسرجوان ترس هویدا بود. به نیت اینکه حال همسرش بهتر شود، یک شب را درکاروانسرایی که آن اطراف بود، به صبح رساندند اما فایده‏ای نداشت. از ترس‏آنکه مبادا همسرش جان دهد، مقداری از بار را، که به آن نیازی نمی‏دید به‏کاروانسرا سپرد و راه مشهد را برای رسیدن به طبیب، با سرعت پیمود. طبیب پس از معاینه دستور اکید برای استراحت داد. مرد جوان همسرش را به‏مسافرخانه‏ای برد و مشغول پرستاری شد. چند روز گذشت، ولی بیماری همسرش بهبودنیافت. هر روز حالش وخیم‏تر می‏شد و مرتب از شوهرش تقاضا می‏کرد او را قبل ازمرگ یک بار هم که شده، نزدیک حرم ببرد تا گبند و بارگاه حضرت را ببیند. وقتی‏همسرش این وضعیت را دید به سوی حرم امام(ع) رفت تا دست‏به دامانش شود وپرستاری برای همسرش بیابد. وقتی از حرم بیرون می‏آمد، پیرزن رنجوری را دید که ‏قیافه زحمت‏ کشیده و مهربانش به درونش آرامش عمیق می‏داد. به سویش رفت و گفت: «مادر، من در این شهر غریبم; تازه‏عروسی دارم که سخت مریض است و من ازپرستاری‏اش عاجزم. اگر لطف کنید و چند روزی برای پرستاری پیش ما بیایید، هم‏این امام را خوشحال کرده‏اید و هم من هر طور شده جبران می‏کنم.» پیرزن لبخندزد و گفت: «ببین پسرم، من هم در این شهر غریبم; برای زیارت به اینجا آمده‏ام‏و هیچ کس را ندارم و برای خشنودی این امام معصوم هر کاری که از دستم بیایدکوتاهی نمی‏کنم. » مرد جوان که از خوشحالی سر از پا نمی‏شناخت راه را نشان‏داد و با هم به طرف مسافرخانه به راه افتادند. وقتی پیرزن وارد اتاق شد، بدن‏نحیفی را مشاهده کرد که زیر پتو می‏لرزید. به طرفش رفت و پتو را کنار زد ... این چه کسی بود که می‏دید؟ انگار قلبش قدرت تکان خوردن نداشت. دخترک چشمان‏بی‏سویش را باز کرد و شروع کرد به پلک زدن، فکر می‏کرد که خواب می‏بیند،مریضی‏اش را فراموش کرده بود و می‏خواست کلمه‏ای را فریاد بزند اما قدرت گفتن‏آرامش را هم نداشت، نیم‏خیز شد و گفت: ما... ما ... مادر و مادر و دخترهمدیگر را در آغوش کشیدند و تا ساعتی همدیگر را می‏بوسیدند و می‏بوییدند و اشک‏شوق می‏ریختند. مرد جوان که دید بیماری همسرش رو به بهبود است‏خدا را شکر کردو رفت تا وسایل جشن کوچکی را تدارک ببیند. آن شب آنان از مرحمتهای امام‏رضا(ع) شادمانه تشکر کردند. (1

منابع :

مجله، ماهنامه کوثر، شماره 16، فاطمی، سید جواد؛

پی‏نوشت:

1-کتاب کرامات رضوی.

آقاي خوبم سلام

دلم خيلي واستون تنگ شده است.مدتي است نيومدم پابوستون.اما امسال با سالهاي قبل فرق داره .اخه اقا جون هيچ وقت اينطور دلم نشكسته بود نمي دونم چرا  الان اشكهام هم دارند كمكم مي كنند .كاري به دور و بريها ندارم .اقا جون امروز نمي خوام بگم ماشين و خونه و موبايل ندارم چون خدا بهترشو برام جور كرده اون مهر شما اهل بيته كه تو دلم لونه كرده .اومدم بگم رضا جون هواي خواهر و برادر و همكارانم رو داشته باش.اينها هم مثل من هر كدامشون يه غم و غصه ايي دارند مشكل تو زندگيشون فراوونه.شايد بعضي هاشون درد و دلشون رو با هيچ كسي نمي تونند بگنند. شايد روي كاغذ مي نويسند و بعد پارش مي كنند و مي ريزند دور

آقا ي مهربونم : به شما مي گن ضامن آهو چون بين  اون و صياد واسطه شدي .اخه قربونت برم ما كه از آهو كمتر نيستم .بيا بين ما و خدا واسطه شو .از بس گناه كرديم خجالت مي كشيم ازش عذر خواهي كنيم آقا جون امروز پاك زندگي كردن خيلي سخته  تو جبهه دشمن معلوم بود روبرو مي جنگيد اما حالا چي ؟ هر طرف كه نگاه مي كني دشمنه اما اين دشمن با چيزهاي قشنگه داره گولمون مي زنه يه روز با مواد مخدر يه بار با فيلم هاي مستهجن يه روز با لباسهاي تنگ و چسبان و آب رفته وروز ديگه با

رضاي مهربونم: به خدا  ما قلبمون پاكه مهر شما اهل بيت تو  وجودمون موج مي زنه.هرگز قلبا راضي نيستيم ازتون جدا بشيم .كمكمون كنيد.تو رو به جان مادرت خانم فاطمه عزيز  .به علي اصغر شيرين زبون .به جو ن  گل نرگس كه همه چشم انتظارشند، ما رو تنها نذاريد.دستمون رو بگيريد .نذاريد بيشتر از اين ازتون فاصله بگيريم.ما شما اهل بيت رو از جونمون بيشتر دوست داريم راستي نزديك بود يادم بره .آقاي مهربونم اين برو بچه هاي  حزب الله تو جنوب لبنان تنها هستند.اونا هم مثل شما مظلومند.خوب ثابت كردند مثل امام حسين حاضرند بميرند ولي  زير بار زور نرند.آ‍قا به دنيا ثابت كنيد كه شيعه تنها نيست. بفهمند كه پشت پرده يه خبر هايي هست كه با چشم ظاهري ديده نمي شه ببخشيد اقاي عزيزم  امروز اينقدر سرتون رو درد آوردم.آخه هيچوقت اينطور دلم نگرفته بود و كسي رو مثل شما پيدا نكرده بودم تا با هاش درد و دل كنم آقا جون: خيلي ها التماس دعا گفتند .دلشون مي خواد  بيان و با شما درد و دل كنند .نذار اين آرزوبه دلشون بمونه

 

خدا نگهدار:  چشم انتظار لطفت ....عليرضا

 

 لحظاتي بعددر ميان جمعيت عاشق نامه در ضريح امام رضا جا گرفت

 

دل بسته ام به موي تو يا ثامن الحجج

چون عاشقم بروي تو يا ثامن الحجج

 تنها نه من گداي توام زانکه گشته است

شاهان گداي کوي تو ثامن الحجج

 ما را بکوي خويش طلب کن که روز و شب

دارد دل آرزوي تو يا ثامن الحجج

پروانه سان بهر تو پر مي زند دلم 

کآيد دمي به سوي تو يا ثامن الحجج

نام تو آشنا به لب و گفتگوي من

 گرديده گفتگوي تو يا ثامن الحجج

 آيد شميم دلکش کوي تو بر مشام 

 چون زنده ام به بوي تو يا ثامن الحجج

  ديوانه ام اگر که بهشت آرزو کنم

 آيم اگر به کوي تو يا ثامن الحجج

مجنون صفت به وادي درد آور جنون

آيم به جستجوي تو يا ثامن الحجج

يوسف شود محو تماشاي تو اگر

بيند رخ نکوي تو يا ثامن الحجج

وقتي که خسته و دلگير از زمين و زمون پا داخل صحنش مي ذاري دلت يه جورايي ميريزه... وقتي که مي خوايي وارد حرمش بشي و داري دعاي اذن دخول رو مي خوني دلت مي خواد با صداي بلند بخوني که زمين و زمون صدات رو بشنون که : آآي مردم من دارم ازش اجازه مي گيرم وارد حرمش شم. اينجاست که وقتي اون پرده کلفت از جنس نمي دونم گبه يا جاجيم يا هر چي رو پس ميزني تا چشمت به ضريح مقدسش مي افته ديگه نمي فهمي کجايي. نور چلچراغها دلت رو با خودش مي بره يه جاهايي که جز احساس نياز ديگه هيچي برات مهم نيست. بي اختيار اولين کاري که مي کني ميري طرف ضريح پاک طلایی  رنگش. اول ميگي سلام. بعدش اگه دلت خيلي پر باشه ميزني زير گريه...

هر شب در خيال خويش ضريحت را با آب ديدگانم غبارروبى مى كنم و با نسيم كبوتران ضريحت رادر ديدگانم مجسم مى كنم و بر گنبد طلايى ضريح تو طواف مى گذارم چشم هايم شيدا براى يك لحظه يك ثانيه حضور صميمى ات را در ضريح ترسيم مى كند و من بى قرار مثل يك قطره حباب رنگين ترين رؤيا و جنون ترين مجنون مى گردم  و از خطوط سبز تخيل بر وادى عشق تو گام مى نهم و در سفر به نزد تو حكايت هاى خسته جانم را بازگو مى كنم و كبوتر ذهنم را از حرم تنگناى خويشبر وادى عشق تو رهسپار مى گردانم

عشق،

 بى نهايت دل به زيارت تو اوج مى گيرد اى رضا!
مى آيم به سوى تو تو اى عشق بى نهايت! و توعاشقانه عقده هاى دلم را مرحمى مى شوى و هاى هاى اشكهايم به زيارت تو از ديدگانم جارى مى شود اى ملكه دلهاى خسته!
تو جام مرا پر از شراب معنويت مى سازى  و من عاشقانه نامت را فرياد مى زنم:
اى امام هشتمين! اى ضامن آهوان رميده!
تو معيار سنجش صداقت هستى تو آسمان زلال دلها هستى

عشق،

پنجره فولادت را معنا مى كند و دل به زيارت تو اوج مى گيرد
اى ضريح سراسر نور! با دلى آكنده از صداقتهاى تو با جامى تهى از عشق و چشمانى بر گل نشسته به سوى تو مى آيم و پرندگان حرمت عروجت را معنا مى كنند و عاشقانه دانه از لانه نور برمى چينند و تو را مى ستايند اى بزرگ ترين واژه كلام! تو عروج آسمانى كرده اى و تمامى زائران ضريحت را به سوگ عشق نشانده اى  كه همه سينه ها و همه جانها تو را مى طلبد

 

 

سخنان معصومان (ع) درباره امام على بن موسى الرضا (ع)رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم:«ستدفن بضعه منى بخراسان ما زارها مکروب الا نفس الله کربته ولا مذنب الا غفر الله ذنوبه.»(1) پاره تن من در خراسان دفن خواهد شد، هیچ گرفتار و گنه‏کارى اورا زیارت نکند جز این که خداوند گرفتارى او را برطرف سازد وگناهانش را ببخشاید. امام رضا علیه السلام:«ان لکل امام عهدا فى عنق اولیائه و شیعته و ان من تمام‏الوفاء بالعهد و حسن الاداء زیارة قبورهم. »(2) هر امام و رهبرى، عهد و میثاقى بر پیروان و دوستدارانش داردو همانا یکى از اعمالى که نمایانگر وفادارى و اداى میثاق است،زیارت آرامگاه آنان است. امام رضا علیه السلام:«اللهم انک تعلم انى مکره مضطر فلا تؤاخذنى کما لم تؤاخذ عبدک‏و نبیک یوسف حین وقع الى ولایة مصر.»(3) بار خدایا تو مى‏دانى که من بر پذیرفتن ولایتعهدى مامون مجبورو ناچارم پس مرا مؤاخذه مکن همان گونه که بنده و پیامبرت یوسف‏را به هنگام پذیرفتن حکومت مصر مؤاخذه نکردى. امام رضا علیه السلام:«قد علم الله کراهتى لذلک، فلما خیرت بین قبول ذلک و بین‏القتل اخترت القبول على القتل.»(4) ریان گوید: به حضرت رضا علیه السلام عرض کردم مردم مى‏گویند شمابا این که اظهار بى‏رغبتى به دنیا مى‏کنید ولایتعهدى راپذیرفته‏اید؟ امام فرمود: خداوند خود مى‏داند که من این امر راناپسند مى‏داشتم ولى چون بین پذیرش آن و مرگ مخیر شدم، قبول آن‏را بر مرگ ترجیح دادم. امام رضا علیه السلام:«من زارنى على بعد دارى و مزارى اتیته یوم القیامه فى ثلاثة‏مواطن حتى اخلصه من اهوالها اذا تطایرت الکتب یمینا و شمالا وعند الصراط و عند المیزان.»(5) کسى که با دورى راه سرا و مزارم را زیارت کند، روز قیامت درسه جا [براى دستگیرى] نزد او خواهم آمد و او را از بیم وگرفتارى آن موقفها رهایى خواهم بخشید: هنگامى که نامه‏ها [ى‏اعمال] به راست و چپ پراکنده شود، نزد صراط و نزد میزان [هنگام‏سنجش اعمال]. امام رضا علیه السلام:«من زارنى و هو یعرف ما اوجب الله تعالى من حقى و طاعتى فاناو آبائى شفعائه یوم القیامة و من کنا شفعائه نجى.»(6) هر که مرا زیارت کند در حالى که حق و طاعت مرا که خدا بر اوواجب کرده بشناسد، من و پدرانم در روز قیامت‏شفیع او هستیم وهر که ما شفیع وى باشیم نجات یابد. امام رضا علیه السلام:«انى ساقتل بالسم مظلوما فمن زارنى عارفا بحقى... غفر الله‏ما تقدم من ذنبه و ما تاخر.»(7) من به زودى مظلومانه با سم به قتل خواهم رسید. پس هر که باشناخت‏حق من زیارتم کند خداوند گناهان گذشته و آینده او راببخشاید. امام رضا علیه السلام:«... و هذه البقعة روضة من ریاض الجنة و مختلف الملائکة لا یزال‏فوج ینزل من السماء و فوج یصعد الى ان ینفخ فى الصور.»(8) این بارگاه بوستانى از بوستان‏هاى بهشت است، و محل آمد و شدفرشتگان آسمان، و همواره گروهى از ملائکه فرود مى‏آیند و گروهى‏بالا مى‏روند تا وقتى که در صور دمیده شود. امام رضا علیه السلام:«و قد اکرهت و اضطررت کما اضطر یوسف و دانیال علیهما السلام اذقبل کل واحد منهما الولایة من طاغیة زمانه، اللهم لا عهد الاعهدک و لا ولایة الا من قبلک فوفقنى لاقامة دینک و احیاء سنة‏نبیک... .»(9) من [به این کار] واداشته شدم و ناچار گشتم، چنان که یوسف ودانیال علیهما السلام مجبور شدند چه هر یک از آن دو، ولایت رااز خودکامه زمان خویش پذیرفتند، خدایا پیمانى نیست مگر پیمان‏تو و ولایتى نیست مگر از سوى تو، پس مرا در برپا داشتن دینت وزنده کردن سنت پیامبرت توفیق رسان. امام رضا علیه السلام:«قد نهانى الله عز و جل ان القى بیدى الى التهلکة فان کان الامرعلى هذا... اقبل ذلک على انى لا اولى احدا و لا اعزل احدا و لاانقض رسما و لا سنة.»(10)خداوند مرا بازداشته از این که خویش را با دست‏خود به نابودى‏افکنم، پس اگر قرار چنین است آن را مى‏پذیرم به شرط آن که نه‏کسى را به کار گمارم و نه کسى را از کار کنار گذارم و نه رسم‏و سنتى را نقض کنم.

پى‏نوشت‏ها:
1- عیون اخبار الرضا، ج‏2، ص‏257.
2- بحار، ج‏100، ص‏116.
3- بحار، ج‏49، ص‏130.
4-عیون اخبار الرضا، ج‏2، ص‏139.
5- وسائل، ج‏10، ص‏433.
6- همان، ج‏5، ص‏436.
7-همان، ج‏10، ص‏438.
8- بحار، ج‏102، ص‏44.
9- عیون اخبار الرضا، ج‏1، ص‏19.
10- علل الشرایع، ج‏1، ص‏226.

          

                                                                                           منبع: تبیان